سخن گاه من...

نویسنده: SAMIN در ساعت موضوع | لینک ثابت

اين دفعه بايد مرثيه بخونم . مرثيه اي از ته دل به ياد عزيزي كه تازه داشتم خوب بودن رو ازش ياد مي گرفتم ،ازش ياد مي گرفتم كه چطور در مقابل بدي آدم ها خوب باشم ، تاره داشتم ازش ياد مي گرفتم هيچوقت كسي رو از خودم نرنجونم ، هميشه خونسرد باشم... هميشه بخندم.

طفلكم اما...عمر خنده هاي معصوم و شيرينش كوتاه بود، خيلي كوتاه...

وااااااااااااااي ، خداي من...

چقدر كم در آغوشش گرفتم...و چقدر كم بوسيدمش...

هزار بار ديگه مي تونستم تن نحيف و ظريفش رو در آغوش بگيرم و ببوسمش... و دوست داشتم هزار بار ديگه هم بهش بگم چقدر به پاكي و سادگي قشنگش غبطه مي خورم...

اما حالا...

حالا ديگه بدن ظريفش رو خاك سرد در آغوش گرفته و من ديگه هرگز نمي تونم ببوسمش...

اون كسي بود كه هيچوقت سعي نكرد چيزي رو بهم ياد بده ، اما خيلي چيزها رو ازش ياد گرفتم...اما هنوز خيلي راه داشتم... خيلي...

مرضيه ي من رفت... مرضيه ي همه ي ما رفت... و هيچكس نمي خواهد و نمي تواند باور كند كه او رفته است...

فرشته اي كه به هر كس خبر از رفتنش مي دادم ، اولين چيزي كه مي شنيدم اين بود؛« چه دختر پاك و بي شيله پيله اي بود.»

باورم نمي شود... ده روز گذشته اما نمي توانم باور كنم كه مرضيه ي عزيزم ديگر نيست...

حرفهايش در آخرين خداحافظي مان خوب يادم هست؛

-  دلم برات خيلي تنگ مي شه مرضيه جون...

-  مگه كجا مي خواي بري؟ بازم مياي سر مي زني ديگه.

من نرفتم... هنوز همين جام... همين جا... اما اون...

اون رفت...

رفت...

و من احساس مي كنم براي توصيف اين رنج و درد بي پايان و هميشگي... ناتوان ترينم...

دلم براي خنده هايش تنگ شده...

 مرضيه عزيزم ، صدايم را بشنو كه مثل هميشه مي گويم؛ دوستت دارم...

نویسنده: SAMIN در ساعت موضوع | لینک ثابت

آنكه زيباتر سخن مي گويد كسي است كه زيباتر هم مي انديشد...

 وآنكه بهترين تعبير را براي اداي مفهوم يا احساسي برگزيده است

 كسي است كه آن مفهوم  و احساس را به بهترين شكل درك كرده

است...

نویسنده: SAMIN در ساعت موضوع | لینک ثابت