سخن گاه من...

حدس مي زنم كه خواهي گريخت ...

التماس نمي كنم

از پي ات نمي دوم

اما صدايت را در من جا بگذار

مي دانم كه از من دل مي كني

راهت را نمي بندم

اما عطر موهايت را در من جا بگذار

مي دانم كه از من جدا خواهي شد

خيلي ويران نمي شوم

از پا نمي افتم

اما رنگت را در من جا بگذار

احساس مي كنم تباه خواهي شد

و من خيلي غمگين مي شوم

اما گرمايت را در من جا بگذار

فرقش را با حالا مي دانم

كه فراموشم خواهي كرد

و من اقيانوسي خواهم شد سياه و غم انگيز

اما طعم بودنت را در من جا بگذار

هر طور شده خواهي رفت

ومن حق ندارم كه تورا

نگه دارم ...

اما خودت را در من جا بگذار...